Maskara

Nakatingin sa alapaap,

At parang nakalutang.
Nagiisip ng mahusay
Sa kailaliman ng lumbay.
Nakatago at naghihintay
Sa araw ng pagbitay.
Napapawi ang litong kaisipan,
Kapag nakitang ang mundo’y kumakaway.
Sa kalawakan ng karunungan,
Maraming tao ang ‘di mapalagay.
Ngunit sa bawat bigkas ng salita
Ika’y unting pinapatay,
Upang ikaw ay sumuko na
At ‘wag ng lumaban pa,
Ng ang paghihirap ay matapos na.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s